Het lastige leven van een 2 jarige….

Wat is het leven toch zwaar als je 2 jaar bent, waarschijnlijk is daarom ook het menselijk brein zo ontworpen dat je er later niks meer vanaf weet en je lange termijngeheugen pas begint bij 4 jaar. 🙂

Vanmiddag ga  ik vol goede moed mijn 2 jarig zoontje ophalen bij de peuterspeelzaal, vanochtend wilde hij persé lopen dus heb ik de kinderwagen ook nu maar thuis gelaten.

Het is vrijdagmiddag, de favoriete dag van de week want dan gaan we met ons personeel en gezin lunchen bij de lokale snackbar.

Dion is er duidelijk nog niet klaar voor om zijn fiets te parkeren, dus ik laat hem nog maar even, maar als alle kindjes inmiddels zijn vertrokken is het toch echt tijd om de fiets in te leveren bij de juf. Dion is het er niet mee eens en hij is boos, heel erg boos!

Ik vrees dat de toon is gezet.

De snackbar is om de hoek, maar de weg van de peuterspeelzaal naar de snackbar lijkt wel een eeuwigheid te duren met een ontroostbaar boze peuter die aan mijn been hangt en absoluut niet voor rede vatbaar is.

Dion heeft onderweg besloten dat hij niet eerst papa en zijn gevolg wilt gaan ophalen 3 deuren verder, maar regelrecht naar de snackbar wil. Eenmaal bij de snackbar aangekomen is Dion ontroostbaar, want papa is er nog niet.

Snel probeer ik de situatie te redden…

“kom bellen we papa op en zeggen we dat hij moet komen” zo gezegd zo gedaan, maar Dion is te beledigd om met papa te praten. Eenmaal het gesprek beëindigd krijgt Dion spijt, hij wil toch papa bellen, dus bellen we papa terug. Weer zwijgt hij het gesprek dood, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat hij alleen het rode knopje wilde drukken om zelf het gesprek te beëindigen.

Ach weet je wat Dion we gaan gewoon alvast bestellen! Wat wil je eten? Zeg jij het maar, maar Dion wil drinken.

Maar wat wil je bij je drinken? kipfingers of frikandel? Dion wil drinken mama!!! Om nog meer erger te voorkomen dan maar eerst naar de koelkast het drinken halen en dan alsnog bestellen, die volgorde vind hij duidelijk veel beter en hij besteld vrolijk zelf zijn kipfingers!

Zijn grote broer is inmiddels ook gearriveerd met zijn vriendinnetje en Dion besluit dat hun dikke dellen (frikadellen) er veel beter uitzien dan zijn kipfingers, er wordt wat geruild links en rechts en uiteindelijk is toch iedereen tevreden.

Hè hè, ik zeg dutjestijd!!!!!!!!! 😉