Poeh je leert een hoop bij een EHBO/BHV cursus maar de boel in praktijk brengen is toch echt heel wat anders.

Gisteravond waren wij getuigen van een zeer ernstig eenzijdig fietsongeval.

Een opstaande stoeprand naast het fietspad zorgt regelmatig voor heftige valpartijen.

Voor onze ogen zagen we een mevrouw zeer hard met haar hoofd tegen het asfalt klappen.

Natuurlijk zijn we gelijk te hulp geschoten, aangezien deze mevrouw roerloos op het asfalt bleef liggen. Eenmaal ernaartoe gesneld hoorde ik mevrouw heel hard snurken, bloed liep o.a. uit haar neus en haar bewustzijn kwam niet terug…

Samen met een andere omstander heb ik haar in een zijligging gelegd, ik dacht eerst aan een stabiele zijligging, maar ik zal je zeggen dat als iemand een dermate van trauma heeft en ademhalingsproblemen dat je echt niet op je gemakje iemand helemaal gaat uitstallen!

Dus die handeling viel wat mij betreft direct af…

Mijn schoonvader en man hebben 112 gebeld terwijl ik en de andere omstander ons om het slachtoffer bekommerden en haar partner.

Hartverscheurend om een man al roepend “schat blijf bij me, ga niet bij me weg” te zien knuffelen met zijn vrouw, in de veronderstelling dat ze het misschien niet gaat halen, ondertussen probeer je zo goed als het gaat hulp te verlenen en de partner gerust te stellen…

Na enkele minuten kwam het slachtoffer gelukkig bij, maar goed aanspreekbaar was ze niet, ik had haar verteld dat ze heel hard was gevallen met haar fiets maar zelfs na 3x hetzelfde verteld te hebben reageerde ze nog steeds net zo verrast als bij de eerste keer.

Ondertussen had ik ook gezien dat haar arm er vreemd bij lag en er wat bloed uit de mouw van haar jas liep, maar ik besloot hier niets aan te doen tot de ambulance ter plekke kwam welke gelukkig ook snel arriveerde met 2 wagens.

Mijn taak zat erop ik heb de partner een stevige knuffel gegeven en heb ze overgedragen aan het ambulancepersoneel.

Eenmaal onderweg naar huis keek ik naar mijn bebloede handen en liet ik het geheel rustig bezinken…

Boven verwachting heb ik goed geslapen die avond, maar het eerste wat ik dacht toen ik wakker werd was… Hoe zou het toch met haar zijn?

Helaas ben ik vergeten contactgegevens uit te wisselen, maar ik hoop dat ik deze nog kan achterhalen, zodat ik nog een update kan krijgen over haar toestand.

Ik heb gelijk de dag erna een mail gestuurd naar de gemeente Maastricht met de vraag om met grote spoed iets aan de situatie te doen. Nog geen half jaar geleden zag ik een wielrenner op dezelfde manier vallen, had deze geen fietshelm opgehad dan had hem waarschijnlijk hetzelfde lot gewacht!

Ik hoop oprecht nooit meer zoiets mee te maken.