Een poosje geleden ging ik met onze jongste zoon op controle voor zijn eenorigheid. Gelukkig bleek hij zich goed te ontwikkelen, ook zijn spraak was verder gewoon goed. Ik werd wel overrompeld door hun advies voor een hoorapparaatje als hij over een jaartje naar school gaat.

Met die nieuwe ontwikkeling en een vragenlijst om thuis in te vullen werd ik huiswaarts gestuurd.

Verleden week werd ik verrast met een telefoontje. Ze hadden mijn vragenlijst ontvangen en op basis van mijn antwoorden kwamen ze tot de conclusie dat hij een achterstand heeft van 6 maanden.

Mijn idee bij vragenlijsten… Vul 1 of 2 antwoorden anders in en je hebt een totaal andere uitslag!

Wie bepaald wat juist is? 

De IDOLS ouder (we kennen ze allemaal wel) zal bijv. een heel ander antwoord geven dan dat ik dat misschien zou doen…

Ik zou ik niet zijn als ik niet direct op mijn achterste benen zou staan. Wetende dat ons zoontje qua spraak exact op hetzelfde niveau zit als zijn beste vriendje van net 2 dagen ouder of van zijn nichtje 1,5 maand jonger, geef ik dan ook direct aan die mening niet te delen en me hierin dus niet te vinden. Door mijn teleurstelling en verdediging heen krijg ik de rest van het gesprek niet meer optimaal mee. 

Ik begrijp dat ik een oproep toegestuurd ga krijgen voor verdere diagnostisering. Vanzelfsprekend ga ik uit van een verwijsbrief voor een logopediste.

Nog verraster ben ik dan ook als ik 2 dagen later de uitnodiging ontvang… Maar niet zoals ik verwachte voor de logopediste maar voor een oorarts die normaliter werkzaam is bij het AMC, waarom een arts van buitenaf?

Mijn nekharen staan overeind, willen ze misschien toch nu al beginnen met een hoorapparaat, iets waar ik nogal sceptisch over ben? Hij wordt toch zeker geen proefkonijn van het academische ziekenhuis in Maastricht hè?

Het wordt een lange week voor mij en mijn vragen, dat heb ik al lang in de gaten. 😳

Kom ik vandaag bij de betreffende Drs. Mirck, blijkt dat hij de vervanger is van onze vaste arts Drs. Hof i.v.m. langere afwezigheid. 

Prettig is het als dan ook nog blijkt dat hij zijn huiswerk heeft gedaan en op de hoogte is van de voorgeschiedenis (normaliter ergernis nr. 1) 

Hij vraagt zich af wat ik kom doen, want alles ziet er prima uit… Als ik uitleg dat ik ben opgeroepen vanwege een vragenlijst schud hij zijn hoofd, vragenlijst zeggen hem niet veel en geven een vertekend beeld… 

Mijn houding verzacht enigszins, gelijk wil ik zijn mening peilen wat betreft het voornemen tot een hoorapparaat…

Weer schud hij zijn hoofd, hij ziet dat niet zitten wat hem betreft voegt dat weinig extra toe. Mevrouw zegt hij, weet u dat u met 1 oor heel erg succesvol kunt zijn? De minister-president van België heeft maar 1 goed oor en hij noemt nog een paar succesvolle eenorigen. Hij zal alleen zeker geen vliegtuigpiloot worden of treinmachinist, maar verder kan hij bijna alles.

Hij stelt voor dat we er gewoon een dikke streep onder trekken? 

Ik kan dat alleen maar beamen!

Hij vertrouwd erop dat ik zelf wel aan de bel zal trekken wanneer ik mij zorgen zou maken.

Alle zorgen zijn verdwenen en Drs. Mirck een man naar mijn hart!

Eind goed, al goed! 😊