Ik heb nooit geweten dat ik zo eenzaam kon zijn in een huwelijk met 2 kleine kinderen.

Zo erg zelfs dat ik het liefste vandaag nog de scheiding zou willen aanvragen, omdat ik het idee heb dat ik alleen waarschijnlijk minder eenzaam zou zijn.

Klinkt dat gek?

Ik zal het uitleggen…

Als je geen partner hebt, dan reken je ook niet op hem, en heb je dus ook geen verwachtingen.

Ik heb die dus wel, maar hij is er nooit en zeker niet als ik hem nodig heb, sterker nog… juist uitgerekend dan geeft hij niet thuis.

Elke keer is er die hoop en elke keer opnieuw toch weer die teleurstelling. Het gevoel dat je er weer alleen voorstaat, zorgt voor veel frustratie maar vooral voor nog meer verdriet.

Niet alleen bij mij maar ook bij mijn kinderen. Steeds je peuter uitleggen dat papa voor het slapen gaan niet komt voor een knuffel en een kus, omdat papa na een uurtje thuis te zijn geweest alweer werken is.

Je oudste zoon die zegt, papa is er bijna nooit meer en als hij er is kijkt hij alleen nog maar op zijn telefoon!

Hij komt niet voor 3 uur s’nachts naar zijn bed, en alleen voor het avondeten komt hij thuis.

Er is geen intimiteit tenzij ik het er dik bovenop leg, maar op deze manier heb ik geen zin om intiem te zijn met een man die mij helemaal niet ziet staan.

Het is inmiddels zo dat ik mij steeds ongemakkelijker voel in zijn aanwezigheid, en dan realiseer ik me… dat ik een toneelstuk opvoer voor mijn eigen man, om zo de lieve vrede te bewaren en mijn gezin bij elkaar te houden, omdat ik financieel gezien op dit moment geen andere mogelijkheid heb…

Dan toch maar weer kruiken water bij de wijn doen, tot er zich andere mogelijkheden aandienen of er toch een wonder bestaat en er toch weer betere tijden aanbreken, maar mijn gevoel zegt dat dit huwelijk niet meer te redden is tenzij er zich een wonder voltrekt.

Aan mij zal het niet liggen want zolang als het gaat zal ik mij 200% inzetten om te redden wat er nog te redden valt!