Ik doe enorm mijn best, maar vind het ontzettend moeilijk.

Voorop gesteld dat het mijn keuze niet was om te scheiden en mijn man nog steeds in hetzelfde huis woont, nog gewoon met het gezin aan tafel schuift en we nog steeds zij aan zij werken bij ons gezamenlijk bedrijf.

Sterker nog, ik ben zelfs verleden week op zijn verzoek nog “gezellig” mee wezen eten bij zijn ouders.

Op een paar huilbuien na in de eerste 2 weken (met name s’ochtends) en heel af en toe een nors antwoord of hem even geen goedemorgen wensen als ik hem in huis tegenkom, vind ik zelf dat ik mij erg kranig opstel.

Nu 3 weken later begin ik mij echter toch wel gruwelijk te storen aan deze vriendelijkheid en zijn aanwezigheid in huis. Hij wil niet meer bij me zijn, maar doet wel alsof er niets aan de hand is en loopt gewoon vrolijk door ons leven en dan bedoel ik met name privé door dat van mij en de kinderen.

Pas op vergis je niet, ik kan namelijk werk en privé echt heel erg goed gescheiden houden.

Nu moet ik toegeven dat ik ondertussen de vele voordelen van een scheiding ook wel begin te zien, inmiddels ben ik dan ook zelf helemaal klaar met dit huwelijk.
Waarschijnlijk is dat ook wel de reden waarom ik met name privé er helemaal genoeg van heb, ik wil het kunnen afsluiten en verder gaan met mijn leven.
Ik kan namelijk niet wachten om na 12 jaar eindelijk eens mijn eigen leven te gaan leiden i.p.v. zijn leven te leiden.

Ik heb altijd alles voor mijn man gedaan, mijn eigen vrienden verwaarloosd omdat ik wist dat hij geen hoge pet van ze ophad, altijd zijn favoriete eten gekookt (met eigen inbreng en variaties van mezelf) zo kookte ik zelden een gekookte aardappel terwijl onze kinderen dit juist heel graag eten, vakantiebestemmingen naar zijn zin (misschien kan ik nu toch eens naar Oostenrijk of de Belgische kust met de kinderen)

Het meeste moeite heb ik met het verdriet van onze oudste zoon ook voor hem is de hele situatie verwarrend, als papa en mama zo aardig zijn voor elkaar waar blijven ze dan niet samen?

Onze zoon heeft een moeilijke periode achter de rug en leek de boel eindelijk weer op de rit te krijgen, tot nu! Het lijkt nu erger dan ooit, hij is enorm verdrietig, gefrustreerd, boos en met name in de war, hij kan niet genieten van leuke dingen en loopt met zijn ziel onder de arm.

Als ik met mijn (ex)man probeer te praten over onze zoon dan heeft hij of geen tijd of hij steekt zijn kop in het zand door het geheel te bagatelliseren.
Het is gewoon een lastig kind altijd al geweest, hij loopt altijd scheldend door het huis.

Laat ik het zo zeggen… Als je kind op de terugweg van een bezoek aan mijn beste vriendin en haar vriend uit het niets zegt: mama, Beer zou echt een hele leuke papa kunnen zijn voor mij…
Dan lijkt het mij dat ik hier niets aan toe hoef te voegen en dan begrijp je ook wel dat mij dit verdrietig stemt, hij heeft immers een papa.

Wat mij brengt op het volgende, ik wilde geen nieuwe partner meer, te minste dat dacht ik.
Maar langzaam denk ik… Goh wat gun ik mijn zoon toch ook wel een bonuspapa!

Daarnaast heb ik het idee dat mijn (ex)man liegt of de schone schijn ophoudt om zo te proberen financieel zo gunstig mogelijk weg te lopen van een huwelijk waar hij nooit achter gestaan heeft.

Als ik iets verschrikkelijk vind dan zijn dat met stip liegende en huichelende mensen.

Ik hoop dat hij beseft dat als mijn gevoel blijkt te kloppen, hij zijn situatie daar echt geen goed mee doet.

Eerlijkheid duurt het langst…

Stel, al zou hij er een ander op na houden, dan zou mij dat gevoelsmatig echt niet interesseren.
Wel had ik er graag vanaf geweten, daar ik van mening ben, dat ik geen bedje zo comfortabel mogelijk hoef te spreiden voor mijn nu al nieuwe opvolgster, als je begrijpt wat ik bedoel!

Zelfs onze oudste zoon zei deze week nog uit het niets “mama, papa die heeft zo een nieuwe vriendin, weet ik zeker”.

Ach joh we zullen wel zien hoe het verhaal zich verder ontwikkeld.