Even een blog over de lange weg die we afgelegd hebben om op dit punt te komen!

Het verhaal begint ergens op een koude ochtend in 2007…… 😉

Tijdens mijn zwangerschap werd duidelijk dat ons zoontje een groeiachterstand ontwikkelde. Hetgeen door de artsen lastig te verklaren viel omdat ik tevens ook zwangerschapssuiker bleek te hebben (men verwacht dan juist een groter kindje).

Mijn gevoel zegt dat mijn stressgevoelige hoge bloeddruk, welke pas aan het einde van mijn zwangerschap werd ontdekt, de grootste veroorzaker is geweest. Waarschijnlijk in combinatie met mijn roken dat ik weliswaar naar een minimum had teruggebracht.

Onze zoon werd per geplande keizersnede à terme geboren met een zwangerschapsduur van 38 weken en 6 dagen, echter met een lengte van 44cm en 2120gram. Omdat onze zoon geen vetreserves had en een te laag geboortegewicht moest hij insuline krijgen om zijn glucosewaarden aan te vullen, vervolgens verbleef hij nog 18 dagen omdat hij zijn dagelijkse voedingsintake niet haalde.

Eenmaal thuis ontwikkelde onze zoon een koemelkallergie die vervolgens niet werd erkend.

Het gevolg?

Een kindje met constante diarree, regelmatig overgeven en uiteindelijk eczeem en verschillende allergieën.

Alles tezamen resulteerde dit in een ernstige antipathie tegen voeding in zijn algemeen.

In groep 2 werd uiteindelijk gestart met bijvoeding. Dit omdat onze zoon inmiddels in het ondergewicht verkeerde. Hetgeen uiteraard weer extra klachten met zich meebracht, zoals krachtverlies en verzuring van de spieren, fikse spierkrampen in zijn beentjes tot gevolg hebbende.

Ruim 4 jaar later is onze zoon de bijvoeding tegen gedronken en omdat hij inmiddels een gezond gewicht heeft bereikt, besluiten we in samenwerking met de diëtiste te stoppen met de bijvoeding.

Wijzelf en de kinderarts blijven ons echter zorgen maken over zijn groeiachterstand omdat hij steeds zichtbaarder achterop raakt.

Er wordt overlegd over de eventuele noodzaak van groeihormonen, hier gaat ruim een jaar aan testen aan vooraf om uit te zoeken of deze wel zin hebben en of ze uiteraard wel echt nodig zijn.

Het definitieve antwoord komt rond kerstmis.

Onze zoon is goedgekeurd door zowel de artsen van het MUMC als ook van de stichting kind en groei, hij mag gaan starten met de hormonen.

De toediening van deze hormonen kan door middel van een prikje, maar er is ook een naaldloossysteem in omloop.

De keuze wordt gemaakt voor een naaldloossysteem in de vorm van de Zomajet.

Voor de komende 8 tot 10 jaar zal hij deze elke avond moeten toedienen.

Meer over de Zomajet en hoe het toedienen verder verloopt, vertel ik in mijn volgende blog.