Eindelijk durf ik oprecht te zeggen dat het met de groeihormonen nu echt super goed gaat…

Poeh wat was dat een roerige periode zeg!

Eerst de testen, met panische angsten voor het prikken van de infusen tijdens de 2 dagopnamen.

Foutje bedankt met de dosis testosteron (wederom een spuit) wat nodig was om de testen te kunnen doen. Vergelijk het met een overdosis viagra die ruim 2 a 3 weken aanhoud. Resultaat: uren doorbrengen op de EHBO mede vanwege de prikangst, in navolging hiervan meerdere gesprekken met een uroloog om een en ander te blijven monitoren. Extra bijkomend gevolg: plotseling opkomende pubertijd met de daarbij behorende lichamelijke veranderingen.

Na groenlicht te hebben gekregen, het uiteindelijke zetten van de stempel met het naaldloze systeem dat vervolgens regelmatig mislukt omdat ontspannen maar niet wil lukken. Twijfels aan jezelf of je zelf niet iets verkeerd doet. Meerdere gesprekken met de fabrikant en meerdere gesprekken met het medisch pedagogisch team van het ziekenhuis om een oplossing te vinden voor het probleem. Niets helpt en de paniekaanvallen lijken met de dag erger te worden ipv beter.

En dan denk je ‘hè hè nu gaat het al een paar dagen goed’ en dan ineens zit er een stempel tussen die pijnlijker is dan de voorgaande en je bent weer terug bij af.

Na maanden van frustratie, boosheid, verdriet van zowel het kind als van mij als ouder, omdat ik mij inmiddels ook geen raad meer weet.
Toch je gevoel volgen om tegen beter weten in te verzoeken om over te stappen naar een systeem met naald.

De angst die in eerste instantie nog erger is vanwege die stomme naald, het verlies van vertrouwen in mij als ouder….
‘hoe kun je het mij aandoen om voor een naald te kiezen?’

Eerst langzaam opbouwen met verdovende zalf om het vertrouwen terug te winnen. Uiteindelijk na een paar weken succesvol overstappen naar alleen verdoven met een ijsklontje, tot inmiddels spuiten zonder ook maar enige vorm van verdoving en het belangrijkste van alles?
Het gebeurd inmiddels geheel ontspannen zonder ook maar enige vorm van angst.

Zo ontzettend trots op mijn zoon die uiteindelijk zelf het hardst geknokt heeft om zijn innerlijke demonen te bevrijden!!!!! 😊