Als single mama van 2 jongens in de leeftijd van 6 en 11 jaar en tevens dochter van senior ouders, word ik geconfronteerd met alle leeftijdsfasen en bijbehorende perikelen.

De jongste is nog een erg schattig, aanhankelijk, knuffelig, maar een oh zo monsterlijk Strong Willed mannetje. Hij is natuurlijk nog erg afhankelijk van zijn mama, al ziet hij dat zelf helemaal niet zo, hij kan namelijk alles zelf en weet alles veel beter uiteraard.  😉

Meer weten info over Strong Willed en hoe je daarmee om kunt gaan kun je lezen via onderstaande link:

https://kindertherapiedenhaag.nl/franca-nijman/blog-franca/22-franca-nijman/blog/70-kinderen-met-een-hele-sterke-eigen-wil

Dan heb ik ook nog een puber in huis die voor het eerst zwaar verliefd is en daardoor met allerlei onzekerheden te maken krijgt.

Ruik ik wel lekker? Zit mijn haar wel goed? Staat dat truitje wel bij die schoenen? Zou ze mij niet te klein vinden? Wat zouden haar vriendinnen zeggen als ze zien dat ik kleiner ben dan haar?

Pubertijd is vooral de periode waarin je ouders lastig worden!

Jip in die fase zijn we inmiddels beland.

Mam is er alleen maar op uit om mij te pesten… Ik doe niet eens meer de moeite om het te ontkennen. 🙂

Nou en dan heb ik dus ook nog een papa en mama die inmiddels 70 en 75 jaar zijn en dus langzaam ook steeds meer gebreken krijgen.

Ze doen wat ze kunnen, maar ik zie dat het hen steeds meer moeite kost.

Neem nou bijvoorbeeld mijn oh zo sterke papa, die nu met bibberhanden probeert een gaatje te boren. Mama die moeite heeft zelf haar panty aan te trekken, maar te trots is om zich door mij te laten helpen.

Het geheugen dat hen beiden steeds vaker in de steek begint te laten enz.

Persoonlijk vind ik het heel moeilijk om ze zo te zien, ze worden zo fragiel ineens.

Zelf sta ik midden in het leven met mijn 37 jaar en waar je normaal nu toch eigenlijk wel een goede stabiele basis zou moeten hebben opgebouwd, moet ik zoals zo velen weer opnieuw beginnen.

Net zoals mijn kinderen mij nodig hebben om hun leven vorm te geven, heb ik mijn ouders ook meer dan ooit nodig om mijn leven weer opnieuw op de rit te krijgen, maar ondertussen hebben zij mij nodig om hun leven op de rit te houden.

Ik merk dat ik met dezelfde onzekerheden te maken krijg waar mijn puberzoon nu mee te maken heeft en waar ik hem advies geef en zijn zelfvertrouwen probeer op te krikken, doet hij het andersom bij mij.

Tja ik ben opvoeder, coach, mantelzorger, sociaal werkster, kostwinnaar, maar vooral ook een vrouw met kinderlijke onzekerheden, die ze vaak probeert weg te stoppen omdat iedereen op haar sterke rechte rug leunt.

Het is vooral de balans die ervoor zorgt dat je al die ballast op je schouders kunt dragen. Soms wankelt het even en dan is het zaak om even stil te staan om te zorgen dat alles weer rustig en stabiel wordt om je weg verder te vervolgen.

Het leven is mooi in al zijn facetten, niemand zal zeggen dat het over rozen gaat! 🙂