Gisteren mocht onze jongste zoon van 3 weer voor zijn controle naar de audioloog i.v.m. zijn eenorigheid en ja hij heeft gewoon 2 normaal uitziende oren, alleen één hoort prima en de ander bijna niet, ofwel is hij eenzijdig zeer slechthorend.

Helaas een direct gevolg van een kokkenbacterie die ook hersenvliesontsteking veroorzaakt, dit in combinatie met zijn levertrombus en de behandeling hiervan met zeer zware infuus-antibiotica.

Nu is het zo dat ons altijd werd verteld dat er niets aan te doen was en hij hiermee prima zou leren leven, een hoorapparaat zou dan ook weinig toevoegen en zou ook niet aan de orde zijn.

Uit de onderzoeken van gisteren blijkt echter dat Dion vooral de hoge tonen niet hoort, de lage tonen hoort hij redelijk.

Een normaal gezond gehoor hoort alles op 20 decibel.

Dion hoort echter aan zijn slechte oor de lage tonen bij ongeveer 40 decibel, maar de hoge tonen beginnen bij hem pas bij 80 decibel.

Dit nu wetende stelde de audioloog toch voor om bij 4 jaar een hoorapparaatje aan te meten. Hetgeen een zeer goede aanvulling zou kunnen zijn, waardoor ook dit oor vrijwel normaal zou kunnen functioneren.

Tja en dan overvalt het je toch wel een beetje, je was erop ingesteld dat dit was wat het was en hij zou ermee moeten leren omgaan, maar nu blijken er ineens toch mogelijkheden te zijn?

Ik ben dus verrast, ik kan natuurlijk absoluut niet zeggen dat ik onaangenaam verrast ben, maar echt heel erg aangenaam verrast ben ik nu ook weer niet.

Begrijp met niet verkeerd, ik vind het een heel fijn gevoel om een stok achter de deur te hebben, want zo voelt het voor mij dan inderdaad wel.

Aan de andere kant vraag ik me af:

Moet je hulpmiddelen gaan gebruiken als je ze in principe niet echt nodig hebt?

Nu weet hij niet beter, voor hem is dit normaal. Hij functioneert gewoon normaal, zijn spraak/taalontwikkeling verloopt ook geheel normaal, als je niet beter zou weten dan is Dion gewoon een normaal kind en merk je helemaal niets van zijn slechthorendheid aan zijn rechteroor.

Mijn grootste zorg is dat als hij een apparaatje gaat dragen, kan hij dan straks toch ook normaal functioneren als hij deze niet inheeft?

Wat niemand ziet, weet in principe ook niemand! (meer in het kader van vooroordelen of juist misplaatste sympathie)

Keerzijde is dan weer, wat ik merk uit mijn omgeving, hoe lastig het is om op latere leeftijd te moeten wennen aan een hoorapparaat die alles ineens enorm versterkt.

DILEMMA:  Moet mijn zoontje wennen aan iets wat hij wellicht niet nodig heeft? Of wil ik het risico lopen dat hij moeite krijgt met wennen wanneer hij het wel nodig blijkt te hebben?

Mijn man vraagt zich dan weer af waarom ik vredesnaam altijd zoveel moet nadenken? Maar hij moet wel toegeven dat het ons ook wel veel gebracht heeft omdat ik dus de zaken altijd goed overdenk en uitzoek!

Nou ja ik ga mijn hoofd er dus maar eens over breken, ik heb toch niets beters te doen….

Wordt vervolgt!