En zo wordt je vanochtend weer wakker in je eigen bed.

Alle verhalen zijn al verteld aan het thuisfront, alle foto’s zijn al bekeken en na alle bewijsstukken te hebben geanalyseerd kunnen we niet anders concluderen dan….

Dat we oprecht hebben genoten van een fantastische vakantie!!!

We hadden graag nog wat willen blijven, maar helaas was het appartement alweer verhuurd.

Op de terugweg hadden we via München en Stuttgard naar huis willen rijden met overnachtingen in beide plaatsen.

Maar de weersvoorspellingen voor deze week zagen er dermate slecht uit dat een aftocht naar Limburg ons bij nader inzien toch uiteindelijk maar het beste leek.

We hebben zoveel gezien, gedaan en beleefd, dat het bijna teveel is om te onthouden en op te noemen, maar ik zou ik niet zijn als ik het niet toch zou proberen. 😜

Ook mooi om te zien dat, ook al heb ik geen geluk in de liefde of in het spel, ik dan wel regelmatig met mijn neus in de boter schijn te vallen op andere vlakken.

Dat geeft een mens als ik goede hoop.

Het dagboek van een onvergetelijke vakantie…

Dag 1:

Heenrit: Mooi op tijd vertrokken om 06:45 uur en gelukkig goed doorgekomen, met niet al te veel files.

Maar jeetje wat kent Duitsland toch veel baustellen, het lijkt wel of ze daar nooit stoppen met aan de weg te werken. 😳

Gelukkig reed ik met Google Maps als navigatie, die ons feilloos wist te vertellen dat we beter een andere route konden nemen om een lange stilstaande file te vermijden met een werkelijk prachtige weg binnendoor.

München:
Aankomst 14:45 uur.
Jeetje wat een drukte daar in München!

Het leek wel of het verkeer standaard overal vast stond ongeacht welk tijdstip van de dag.

Bij aankomst om 15:00 uur bleek tot lichte ergernis onze kamer nog niet klaar te zijn, maar een half uurtje later mogen we eindelijk dan toch naar boven.

Eenmaal op de kamer dacht ik…
Laat ik anders alvast de kaartjes bestellen voor de rondleiding bij de Allianz Arena morgen…

Verrek Joël, wist jij dat Bayern vanavond een finale speelt tegen Tottenham?
De Audi Cup of zoiets?

Joël: Oh ja inderdaad er was een toernooi, maar ik wist niet dat Bayern de finale speelt.

Er zijn nog kaarten te krijgen!

Glunderende oogjes kijken me nu ineens hoopvol aan…

Niet te lang nadenken nu… 🤔

Oké, iedereen nu de schoenen aan, we rijden nu naar de Allianz Arena voordat alle kaarten zometeen toch nog weg zijn.

En zo zitten we om 16 uur weer in de auto, terug in het fileleed dat München heet.

Op een missie om de wedstrijd van 20:30 uur te kunnen zien, bereik ik door de mensenmassa heen, na enig zoeken en aanklampen van supporters om 17:30 uur de kassa’s.

Buiten adem weet ik op mijn beste duits uit te brengen dat ik nog graag kaarten voor de finale van vanavond wil.

Maar mevrouw er zijn alleen maar dagkaarten voor beide wedstrijden, dus ook voor de halve finale van Real Madrid tegen Fenerbahçe die zo gaat beginnen om 18:00 uur…

Oké ook goed, doe maar!!!!

Hoe groot is immers de kans dat je dit nog eens kunt meemaken?

Ergens tegen het einde van de eerste helft weten we onze plekjes te vinden in dit immens maar werkelijk prachtige stadion.

We zitten redelijk vooraan op de bovenste ring, maar toch doet het zich niet zo hoog aan als bijv. de bovenste ring bij het Philips stadion, en dat terwijl deze de helft kleiner is. Waarschijnlijk omdat het niet zo stijl omhoog loopt maar meer de breedte ingaat.

Ik hoor met een hoog uitbundig stemmetje namen voorbij komt als “mama mama kijk, Modric komt erin YES, Modric mama! Oh lekkerrrrr Benzema scoort alweer, kijk daar is Hazard, oh mama en Ramos, mama Sergio Ramos loopt daar, Marcelo en oh aan de andere kant bij Fenerbahçe loopt Rodrigues en Reyes mama.

Hij vliegt me om de nek…

Mama dit is een droom die uitkomt!!!

Tja en ik maar denken dat Bayern het hoogtepunt zou gaan worden.

Bayern speelde de 1ste helft tot lichte teleurstelling met het B-team, maar in de tweede helft hoor ik dan toch met een vreugdevol stemmetje namen voorbijkomen als yes Müller komt erin en Lewandowski, Thiago, Alaba, Boateng, Sanches enz. 😅

Bayern speelt gelijk tegen Tottenham en op aanraden van mijn slimme zoon verlaten we voor het penalty schieten de Arena.

Eenmaal in de auto weet Joël mij te vertellen…

Toch maar goed dat we zijn gegaan mama, Bayern heeft verloren!

Hoe weet jij dat? Vraag ik enigzins verbaasd?

Het stadion is wit verlicht, dat betekent dat de tegenstander heeft gewonnen, anders was hij nu rood verlicht geweest.

Zo heeft deze mama ook weer iets geleerd.

Onderweg in de auto, zegt Joël uit het niets…

Mama ik heb echt veel respect voor hoe je dit zomaar allemaal maar met ons durft te doen in je eentje!

Even krijg ik een krop in mijn keel en zet ik mijn automatische piloot af om te laten bezinken wat we nu eigenlijk hebben gedaan vandaag.

Om 23 uur liggen we eindelijk moe en voldaan in onze heerlijke zachte hotelbedden.

Voordat Joël in slaap valt zegt hij wel 100x ik besef nog steeds niet wat vandaag gebeurd is, ik besef het gewoon niet!

Dag 2:

Na het ontbijt (waarbij de jongens zich tot mijn verbazing eens voor de verandering voorbeeldig gedragen) staat BMW Welt en het BMW Museum op het programma voor mijn kleine autominnende jongste zoon, het Bayern München Museum voor de oudste en het oude stadscentrum van München voor mama.

De stadiontour laten we voor wat het is, die hebben we gisteren al ruimschoots van binnen gezien. 😉

Vakantie mijn inziens betekent overigens dat iedereen aan zijn trekken komt, zo houden we het leuk voor iedereen.

We pikken wat Brezels en appels mee van het ontbijtbuffet en gaan op pad.

Zo leuk trouwens om bij thuiskomst Dion bij elke foto op professionele wijze tekst en uitleg te horen geven aan opa over bijv de M-serie, electrische auto’s en welk stuur bijv. bij welke formule 1 auto hoort enz. enz. hij kwam maar niet uitgepraat.

En dan München zelf… Wat een prachtige stad!

Zoveel moois om te bekijken, de Marienplatz, Odeonsplatz, Max-Joseph-Platz enz.

Maar ook nog zoveel dat ik niet gezien heb, dat ik zeker weten nog eens terug zal gaan! 😍

Op de Odeonsplatz wordt ik, als Dion ezeltje rijd op Joëls rug, lachend aangesproken door een Duitse mevrouw op leeftijd die mij weet te vertellen dat haar zonen inmiddels als tegen de 50 zijn en zelf al kinderen en kleinkinderen hebben.

Ik moet vooral genieten van deze tijd krijg ik als advies en ik beloof haar het advies ten harte te nemen.

Na een leuk gesprekje over waar we vandaan komen en waar we nog heen gaan enz. nemen we vriendelijk afscheid en vervolgen we onze weg.

Op zoek naar een vingerhoedje voor opa, wordt ik in een klein houtsnijwinkeltje zonder iets te kopen, vriendelijk verwezen naar een souvenirwinkeltje een paar straten verderop.

Omdat ik deze onbaatzuchtige klantvriendelijkheid toch wil belonen, ga ik met mijn vingerhoedje terug naar het houtsnijwinkeltje.

Onder vermelding dat ik haar graag wil bedanken voor haar hulp, koop ik een houten ornamentje van München voor onze kerstboom en complimenteer ik haar met haar prachtige winkeltje.

Joël vertelt trots thuis tegen oma, dat toen we de winkel verlieten, de mevrouw mama glunderend nakeek met een blik van, er bestaan daadwerkelijk nog aardige mensen.

Zelf heb je dat misschien niet zo in de gaten.

Maar wel zo leuk dat de jongens opmerken wat een klein vriendelijk gebaar met mensen doet.

Dag 3:

Tijd om onze weg te vervolgen naar het mooie Oostenrijk, Sankt Gallenkirch om precies te zijn.

We hebben een appartement geboekt op een boerderij en het ziet er bij aankomst al heel idyllisch uit.

We arriveren in de regen, maar desondanks is ook de omgeving in de regen werkelijk prachtig.

We settelen ons in ons appartement, doen wat boodschappen en rusten vooral even uit van een hectisch maar geweldig oponthoud in München.

Dag 4:

De volgende ochtend besluit ik om bij het toeristenbureau een meerdaagse toeristenkaart te halen.

Een kaart waarmee we onbeperkt gebruik kunnen maken van elke berglift, zwembad, tolweg en museum in de regio Montafon.

150 euro lijkt in eerste instantie veel geld, maar je wilt ook niet de hele vakantie op je budget zitten.

Dus dan is dit een goede uitkomst als je het vooraf incalculeert.

Daarnaast is het zeker ook echt stukken voordeliger dan overal losse tickets te kopen.

We maken die dag gelijk van onze kaart gebruik door een ritje te wagen over de silvretta hochalpenstrasse.

Een smalle tolweg met zeer veel haarspeldbochten (tot frustraties van mijn oudste zoon, die duizend doden stierf), adembenemende uitzichtpunten en prachtige stuwmeren enz.

Hier eten we bij de berghut onze eerst schnitzel voor deze vakantie en struinen we wat door de souvenirsshop.

Even overweeg ik een halsband met een authentieke bel mee te nemen voor Juul onze hond.

Maar waarschijnlijk doe ik mijzelf, de buren en onze hond er geen plezier mee, ook al lijkt het voor nu even een heel leuk idee.

Dus de bel gaat uiteindelijk toch maar niet mee. 😅

Dag 5:

Vanochtend staat Frühshoppen op het programma bij de Brunellawirt.

Ergens heb ik gelezen dat we met een doppelesessellift van de Gafreschabahn bequem naar boven kunnen, maar mijn voorstelling daarvan bleek toch iets anders te zijn.

Met zijn drieën in een stoeltjeslift met 2 halve gammele beugeltjes waar de jongste in principe zo tussendoor had kunnen piepen stond ik letterlijk doodsangsten uit.

Eenmaal boven was het wel meer dan de moeite waard.

Een prachtig uitzicht en een prachtig terras waar we heerlijk hebben geluncht onder het genot van het gejodel van 3 gedreven gepensioneerde muziekanten.

Oostenrijkser kun je het niet krijgen.

Vanuit de berghut besloten we om een speurtocht te doen met spelletjes.

Eenmaal terug kwam het besef dat we ook weer met de doppelsesslift bequem naar beneden moesten.

Dit keer dacht ik slimmer te zijn.

Joël durf jij ook alleen in het liftje? Dat ik dan met Dion het andere liftje neem?

Oh ja hoor mam geen probleem!

Maar dan moet je natuurlijk niet van die pestkoppen van kinderen hebben. “kijk mam, met mijn handen los!”

Als je nu toch niet maakt dat je die stang vasthoud!!!!! 😱

Met uiteraard een lachsalvo van de jongens tot gevolg.

En bedankt!

Mama heeft er spontaan een paar nieuwe grijze haren bijgekregen.

Eenmaal weer veilig beneden aangekomen besluiten we om dan ook maar gelijk eens met de gondel naast ons huis de Grasjoch te besteigen.

Eenmaal boven stuiten we weer op een prachtig terras met een al even geweldig uitzicht.

De jongens genieten van een ijsje en de speeltuin, terwijl mama in alle rust de F1 race van Hongarije op Ziggo sport kijkt.

Dag 6:

Vanmiddag na de lunch besluit ik met de jongens de daredevil uit te hangen, we gaan een uurtje rodelen in Golm. Met de Gondel van de Golmerbahn laten we ons naar Latschau brengen.

Daar sta je dan als mama alleen met 2 jongens, blijkbaar mogen ze pas met een lengte van 1.40m alleen naar beneden. Wat betekend dat het erom gaat spannen want de laatste keer was zoonlief pas 1.38m.

Ga jij anders maar eerst mam!

Uhhhmm dat dacht ik niet hè schat!

Wetende dat mijn oudste zoon nog wel eens terug wil krabbelen, zie ik de bui al hangen dat ik beneden sta en mijn zoon met ‘cold feet’ boven.

Natuurlijk plaag ik mijn puberzoon een beetje als we in de rij staan te wachten met zijn angsten (zie het maar als wraak op de stoeltjeslift) tot vermaak van een ander Nederlands gezin achter ons in de rij.

Joël vertrekt uiteindelijk, maar blijkbaar durft hij niet zo snel te gaan.

Het beeld van de jongeman die naar de camera blijft kijken en met zijn vingers ongeduldig trommelt op deurpost is echt hilarisch.

Maar dan eindelijk mogen Dion en ik ook vertrekken.

Om Dion (juist wel de daredevil van de familie) een zo goed en compleet mogelijke bleving te geven, probeer ik zo hard mogelijk te gaan op het 2,6km lange pacours.

Door mijn lichtelijk hysterische geschreeuw heen, hoor ik de kleine man onafgebroken roepen…

Woehoe Oosterrijk is leuk!!!! Woehoe!!!!

Gaan we nog een keer?

Uhm nee dat dacht ik niet nee…

Dag 7:

Mama wat is dat wat jij daar aan het eten bent?

(Gisteren heb ik bij de plaatselijke Lidl leverkaas ofwel Leberkäse gekocht.)

Bah dat is toch niet lekker?

Heb je dat al eens geproefd dan?

Met tot gevolg dat ik dus de komende 5 dagen van beide jongens moet horen bij zowel het ontbijt als lunch.

“mogen we een broodje leverkaas?”

Na de lunch vertrekken we richting Bludenz met de doelstelling heel veel Milka in te slaan bij de Milka Lädele.

Wat ons wacht is een heel klein museumpje en een winkeltje vol met Milka Chocolade en fanartikelen.

Voor de prijzen hoef je het niet te doen, want het scheelt misschien hooguit 10 cent per reep met onze plaatselijke Appie of Jumbo thuis.

Maar goed er blijft natuurlijk toch het een en ander aan onze vingers plakken, of nouja heel veel eigenlijk.

Op de terugweg stoppen we even bij de binnenspeeltuin van Aktivpark Montafon waar de jongens even lekker los kunnen gaan voordat ze al hun energie weer mee naar huis nemen.

Dag 8:

Vandaag regent het pijpenstelen, een uitgelezen moment om in mijn pyjama meters te maken in mijn leesboek, dit terwijl de jongens gamen op hun telefoon vergezeld door onze inmiddels in het hart gesloten vriendin Ella.

Een zwaarlijvige poes die inmiddels dezelfde gezichtsuitdrukking heeft als de kinderen. 😂

Om toch even de deur uit te zijn besluiten we op aanraden van onze huiseigenaren te gaan uit eten bij het Muntafuner Stöbli.

Wat hebben we hier heerlijk gegeten en wat een geweldig vriendelijke gastheer die zowaar de tijd nam om aan ieder tafeltje een gezellig gesprekje te voeren.

Alhoewel de käsespätzle met hausgemachter kartoffelsalat me wel de hele nacht nog zwaar op de maag hebben gelegen.

Waarschijnlijk was ik toch iets te overmoedig geweest.

Na het eten nog wat toeren door de omgeving.

Waarbij ik het natuurlijk niet kan laten om van die weggetjes op te rijden die tweerichtingsverkeer zijn, maar te smal zijn voor 2 auto’s tegelijk en je dus je hart vasthoud in de hoop dat je maar niemand tegen komt.

Nou dat soort weggetjes dus! 😁

Zoonlief weer aan het schelden…

“waarom moet jij ook altijd van die debiele weggetjes oprijden.”

Zo vermakelijk om je puber express de stuipen op het lijf te jagen. 😜

“En waarom maak jij debiele foto’s van je auto?”

Gewoon om te bewijzen dat ik met mijn autootje boven op de berg ben geweest en het heb overleefd.

(Dat snappen alleen vrouwen denk ik.) 🤣

We moeten hetzelfde weggetje ook nog naar beneden hè, dus ik zou me maar rustig houden als ik jou was…

“OMG OOK DAT NOG!”

😜😂

Dag 9:

Vandaag gingen we naar het Wildpark in Feldkirch.

Voor dit park hoefde je blijkbaar geen entree te betalen.

Echt een super netjes verzorgd park met een leuke kindvriendelijke wandeling van plusminus 3km o.a door het bos en mooie uitzichten langs de route

De jongens hingen lekker als een stelletje aapjes het beest uit in de speeltuin, terwijl mama lekker genoot van het zonnetje.

Nee hoor ik ken deze kinderen niet, nooit gezien ook. 😉

Altijd leuk zijn de leerzame doe-dingen, zoals pootafdrukken maken in het zand of dierenvachten voelen enz.

En als we dan toch in Feldkirch zijn, wil mama natuurlijk ook het stadje zelf bekijken.

Klein en knus, maar zeker de moeite waard om eens doorheen te lopen.

Dag 10:

Vandaag dikke 30 graden, te warm om überhaupt iets anders te doen dan lekker te zwemmen bij het Aktivpark.

S’avonds besluiten we de wochenmarkt in Gaschurn even te bezoeken, een marktje met volgens mij nog geen 10 kraampjes. 🙈

Ach de jongens hebben er wel een leuke glittertattoo aan overgehouden.

Dag 11:

Vanochtend regent het, maar als het tegen 15:00 uur droger lijkt worden maak ik van de gelegenheid gebruik om naar het Waldrutschenpark in Golm te rijden.

Nou dat heb ik geweten…

We nemen de gondel naar het eerste station.

Wetende dat de laatste gondels uiterlijk om 17 uur weer naar beneden gaan en het nu al 15:30 uur is, vraag ik bij het tussenstation of het wel zin heeft de wandeling te maken.

De mevrouw die Nederlandse blijkt te zijn, twijfelt. Het moet te doen zijn, maar krap wordt het wel.

We wagen het erop en nemen de lift naar het volgende station.

Maarja eenmaal aan de tocht begonnen kun je natuurlijk niet meer terug.

Een 3km lang stijl en glad wandelpad wacht op ons met 7 glijbanen variërend tussen de 30 en 62 meter lang om de route enigzins wat mee af te korten.

Het wordt een hilarisch tochtje om in een race tegen de klok beneden te komen. Vooral als mama bij de eerste 3 glijbanen geen vaart maakt en al schuifelend de rest van meters moet afleggen.

Tot groot leedvermaak van de jongens natuurlijk, dat snap je wel.

Maar bij glijbaan 4 heb ik het dan toch eindelijk door, ik moet op mijn jas gaan zitten en dan gaat het als een tierelier.

De rest van het parcours lopen en glijden we in een hoog tempo naar beneden.

16:45 uur arriveren we weer bij het tussenstation.

Ik loop nog even met trillende benen van de inspanning naar de Nederlands sprekende mevrouw om haar te zeggen dat we het hebben gered.

Vermaakt door mijn rood hoofd, schiet ze in de lach!

Die geweldige ideeën van mij ook altijd. 🤣

Die avond eten we de lekkerste schnitzel van de hele vakantie en wel bij restaurant Traube in Gortipohl.

Want om te koken heb ik de kracht niet meer voor. 😅

Voor mezelf heb ik krustbraten met butterspätzle gekozen en wil ik persé de kaiserschmarren eens geprobeerd hebben voor ik naar huis ga.

Blijkt een pannenkoek te zijn in stukjes gesneden, natuurlijk weer veel en veel te machtig voor mij.

Nu 3 dagen later heb ik nog steeds last van brandend maagzuur. 🙈

Dag 12:

Deze dag staat in het teken van inpakken, mijn boek uitlezen en vooral huilen omdat er een einde is gekomen aan een prachtige vakantie.

Wat gaan we ze allemaal missen de diertjes.

Bella de koe die antwoord geeft als je tegen haar praat.

De honden Lucy en Nelly.

De 3 geiten met hun belletjes onder ons slaapkamerraam.

Bubi de zwarte kater en Ella de grijze poes.

Felix en Fabian en de andere buurtkinderen die jongens op sleeptouw namen.

Dag 13:

Met betraande ogen neem ik afscheid van Marina onze verhuurster met nog een laatste dikke knuffel. En dan rijden we in de stromende regen huiswaarts, waar Juul met smart op ons wacht en opa en oma al klaarstaan met spaghetti met ballen.